Nederlandse gastvrijheid: de ervaringen van een gastgezin

01.09.2017

Gastgezinnen zijn onmisbaar voor een succesvol CISV-progamma. Zij vangen de kinderen op aan het begin of het midden van de kampen, zodat de leiders de nodige voorbereidingen kunnen treffen of even kunnen bijtanken na twee weken. Wil je weten hoe het is om een gastgezin te zijn voor de deelnemers van CISV? Lees dan het bijzondere verhaal van Nico Hoogervorst en Maike Visser. 

 

 

 

 

Toen er gevraagd werd of we een gastgezin voor vier kinderen van het Village programma wilden zijn, wilden wij dat wel doen. Gastgezinnen waren nodig om de delegatieleiders halverwege het kamp even van 'hun' kinderen te verlossen, zodat ze zich konden weer even konden opladen. En voor de kinderen was het een manier een ander stukje Nederland te ervaren. "Willen jullie twee of vier kinderen?", had de camp-director gevraagd. "Als we er dan toch aan beginnen, doe er dan maar vier. We zijn dan toch al bezig. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd", hadden we gezegd. En stiekem hoopten we dat vier kinderen elkaar een beetje bezig zouden houden, zodat we niet continue hoefden te bedenken wat we zouden doen. Want wat doe je zoal met vier elfjarigen een heel weekend lang? Het was alweer zeven jaar geleden dat ons jongste kind 11 was.

 

Aan het einde van de open zaterdagmiddag werden de kinderen aan de gastouders overgedragen. Wij kregen vier meisjes mee. Ze pasten net in de auto, met hun tassen vuile was. Gelukkig woonden we vlakbij het kamp en kon een van de gastouders op de fiets. En een half uur later konden we snel nog even op en neer om een vergeten was-tas op te halen. Terwijl de kinderen ons huis verkenden en op zolder hun slaapplaatsen in orde maakten, kon de gastmoeder de eerste was in de machine stoppen (alles moest immers maandag weer droog zijn) en kon de gastvader een begin maken met eten koken. Tijdens het avondeten kwamen de eerste gesprekjes schoorvoetend op gang. De meisjes stelden vooral veel vragen: Wat is je favoriete eten? Hoe laat gaan kinderen in Nederland naar bed? Hoe laat komt de zon op? Het was nog wel wat onwennig zoeken naar gespreksonderwerpen, maar dat was niet erg. We moesten ook nog beslissen wat we de komende zondag en maandagochtend zouden gaan doen. Wij zijn gewend onze kinderen enige mate van inspraak te geven in het dagprogramma, maar doe je buitenlandse elfjarigen daar ook een plezier mee? Amsterdam hadden ze (toevallig?) alle vier al bezocht met hun gastgezin van het eerste weekend. Het Thaise meisje wilde wel een windmolen van binnen zien en de anderen leek dat ook wel leuk. Wij waren wel wat verrast met deze keuze maar beloofden uit te zoeken of dat mogelijk was. Op zondag in de Bible Belt een molen vinden die open is, leek ons niet eenvoudig.

 

Na het eten kregen ze 'free time'. Die CISV-kreet hadden we inmiddels opgepikt en dat leek ons wel een handig programmaonderdeel. De meiden vonden het ook prima. Rond half tien hebben we nog even bij elkaar gezeten om de dag af te sluiten (zonder liedjes te zingen) en toen was het bedtijd.

 

Na een weldadige nachtrust genoten de dames van een uitgebreid ontbijt. Het Thaise meisje was erg blij met een restje rijst van gisteren want op het kamp had ze al meer dan genoeg brood moeten eten. Het Franse meisje bleek fan van dadelstroop en de Portugese vond de Nutella-hagelslag-combinatie het einde. Daarna bezochten we de korenmolen van Wijk bij Duurstede. De molenaar kon de meisjes in eenvoudig Engels uitleggen hoe de molen werkte en de meisjes toonden zich brave leerlingen. We kregen zelfs complimenten van de molenaar dat het zulke goed opgevoede meisjes waren. Alsof dat onze verdienste was. We gingen daarna picknicken bij de ruïne van het plaatselijke kasteel, slenterden wat door de historische straatjes, kochten stroopwafels in de Hema (die tot onze verrassing open was op zondag) en speelden een partijtje minigolf. 

 

Na het avondeten en de freetime wilden ze graag nog een dagsluiting zoals gisteren, met thee en chocolaatjes. De tweede keer was de sfeer duidelijk veel vrijer dan de eerste keer. Ze vroegen ons en elkaar de oren van het hoofd. Het was erg gezellig, maar om elf uur was het toch bedtijd. 

 

De volgende ochtend, bij het ontbijt, werd ik ter verantwoording geroepen. "You said yesterday that the sun rises at 4.30 but I was up at 5 and it was still dark", zei het Mexicaanse meisje. Ai, dat was nou jammer. Ik had me een uur vergist. Wel mooi te zien dat deze dame zich niet alles op de mouw liet spelden. Daar had ik haar voor moeten complimenteren, maar dat bedacht ik me later pas, toen we het weekend evalueerden. Het was wel vermoeiend geweest, vooral psychisch, omdat we niet meer gewend waren om voor anderen stappen vooruit te denken en om te zorgen dat ieder ongeveer evenveel aandacht krijgt. Maar het was ook erg leuk om even zulke mooie jonge mensen mee te maken, om te zien hoe vrolijk en nieuwsgierig ze zijn en hoe levenslustig. Het was gewoon een feest om hen iets van onszelf en van ons land mee te mogen geven. Dat hadden we vooraf niet verwacht. Het was meer dan de moeite waard.


Terug naar het overzicht