Eline vertelt: Onbeschrijfelijk in 500 woorden!

01.09.2017

Elk jaar gaan er weer vele oud- en nieuwgediende CISV-ers op pad naar alle uithoeken van de wereld om mee te doen met de programma's van CISV. Zo ook Eline van Hunnik, voorheen onbekend met CISV maar nu helemaal gegrepen door het CISV gevoel. Hieronder vertelt zij over haar ervaringen: 

 

 

 

 

Onbeschrijfelijk in 500 woorden!

 

 

"Eind februari zat ik op Facebook te scrollen en al een paar keer zag ik onder het kopje “misschien vind je dit leuk” een brief staan van een onbekende organisatie: CISV. Na de vierde keer heb ik er toch maar eens op geklikt, Facebook weet tenslotte ondertussen wel wat ik leuk vind, toch? Ik kwam bij een brief terecht waar met grote letters bovenaan stond: GEEF JE SNEL OP DAN BEN JE NOG OP TIJD VOOR HET KENNISMAKINGSWEEKEND. Ook al was ik daarvoor niet meer op tijd, ik heb me op zondag 5 maart ingeschreven. Op maandag werd ik gebeld door Mechteld en op dinsdag had ik een gesprek met haar en een betrokken CISV-moeder in Den Bosch. Op donderdag hoorde ik dat ik naar Madrid mocht met Julian, Julia en Max voor een Step Up, leeftijdscategorie 15 jaar, en ik kon mijn geluk niet op! Een paar dagen later waren we compleet toen Eva erbij kwam en kon het grote voorbereiden beginnen.

 

 

De eerste stap van mijn voorbereiding was thuis langsgaan bij alle families. Tijdens deze bezoekjes hebben we lekker gegeten en veel gepraat. Het was heel spannend om de deelnemers en hun families te ontmoeten. Ik wist niet goed wat er van mij verwacht werd, maar gelukkig had ik stuk voor stuk ervaren families die mij goed konden helpen!

 

 

Daarna moest er vooral veel geregeld worden met de ouders, en voor de formulieren, om voorbereid op weg te gaan. Ook hebben we twee delegatieweekenden georganiseerd. Hier werden we een groepje en wist ik zeker dat dit goed ging komen, ook al waren ze allemaal ontzettend verschillend!

 

 

Toen de vertrekdatum steeds dichterbij kwam kreeg ik er steeds meer zin in, alle papierhandel was geregeld, ik hoefde nu alleen nog naar Schiphol, de kids op te halen bij hun ouders en gaan! Van tevoren heb ik wel tegen mensen gezegd: “Jeetje, vliegen met vier tieners, ik ben verantwoordelijk, dat wordt nog wat.” Ik verwachtte dan ook elk moment de zenuwen te gaan voelen maar ze zijn er niet geweest. Ondanks dat Max mij constant vroeg of ik al zenuwachtig was, 1000 keer dat ik lachend antwoord gaf op: “ELINEEEEE, ZIJN WE ER AL???” en het feit dat we uiteindelijk niet geland zijn in Madrid maar in Valencia waardoor ik de kids negen uur later dan gepland pas aan de gastfamilies kon overdragen.

 

 

In het weekend vol voorbereidingen met de andere leiders kon ik niet wachten tot ik mijn kids weer zou zien! Op zondagmiddag was ik dan ook heel gelukkig toen een leider mij kwam halen. “There are two kids, one is very tall, I think they are yours!”. En dat klopte, mijn jongens waren als eerste op het kamp aangekomen! Daarna was mijn delegatie snel compleet.

 

 

We hebben drie fantastische weken gehad met veel indrukwekkende activiteiten, we hebben gehuild maar nog veel meer gelachen en zijn naar huis gegaan toen we nog lang niet wilden gaan! Voor mij was dit een geweldige eerste ervaring en ik heb me alweer ingeschreven voor de Winter Youth Meeting. Want dit wil ik echt nog veel vaker mee gaan maken!"

 


Terug naar het overzicht